Horkheimer & Adorno: "De vloek van de niet te stuiten vooruitgang is de niet te stuiten regressie."

Le Grand Pardon

Tijdens onze vakantie hebben we op 24 juni Chaumont bezocht. En juist deze datum maakte het heel bijzonder. 25 juni is de dag van Johannes de Doper of op zijn Frans: St. Jean Baptiste. Chaumont viert - als 25 juni op een zondag valt - le Grand Pardon. We troffen de stad in de voorbereidingen van dit grote feest. De hele stad werd versierd met crêpe-papier bloemen, er was een waterballet en de kerk werd uitgebreid versierd. Bij le Grand Pardon hoort ook de biecht: het sacrament van boetedoening en verzoening.
Dit feest wordt groots gevierd omdat vergeving nieuw leven mogelijk maakt. Er wordt niet alleen vergeven, maar vooral een nieuw leven gestart.

Mijn vakantieliteratuur was van Nietzsche: Aldus sprak Zarathustra. Ook hier kwam ik terloops het vergeven tegen. Hier stond niet de vraag centraal of je de ander kunt vergeven, maar of je jezelf kunt vergeven. Iemand die zichzelf kan vergeven is een vrij mens.

Handelen gaat altijd samen met gewelddadigheid. We kunnen niet handelen zonder iets of iemand geweld aan te doen, al zijn onze intenties nog zo goed. Volgens Machiavelli levert iedere oplossing een nieuw probleem. Verhoeven is zo tegen geweld dat je niet anders kunt dan beschouwen (en dus niet handelen) en Hannah Arendt zoekt naar handelen, verantwoordelijkheid en vertrouwen. Ze wil geen afreken-cultuur (wie is de schuldige?) maar een opbouwende cultuur, als we niet kunnen/mogen handelen dan kunnen we ook nooit tot iets nieuws komen. Als we niet kunnen handelen dan kunnen we ook niet leven.

blog comments powered by Disqus